Posts Tagged With: Վերածնունդ

ՀԱՎԱՏԸ ՄԱՐԴԱՍԻՐՈՒԹՅԱՆ ԱԿՈՒՆՔ՝ ԸՍՏ ԳՐԻԳՈՐ ՆԱՐԵԿԱՑՈՒ «ՄԱՏԵԱՆ ՈՂԲԵՐԳՈՒԹԵԱՆ»


Երկիր մոլորակի զարկերակը տրոփում է անչափ լարված ու անհանգիստ. արտակարգ իրավիճակներ, բնական և տեխնածին աղետներ, լոկալ պատերազմներ, ահաբեկչություն, անհանդուրժողականություն` ուղղված Մարդու, ազգերի, ժողովուրդների և բնության դեմ: Գիտատեխնիկական զարգացումների և տեխնոլոգիական նոր ձեռքբերումների պայմաններում, մարդկության զգալի հատվածը մատնված է սովի ու թշվառության: Շուկայականացված իրականությունում սարսափելին Մարդ արարածի` լքվածության, օտարվածության և մենության զգացումն է, իսկ թմրամոլությունն ու հարբեցողությունը, համասեռամոլությունն ու մարմնավաճառությունը խաթարում են նրա ներդաշնակ կեցության բանականի և զգայականի սահմանները: Զարմանալի չէ, որ «Որտեղ հաց, այնտեղ կաց» օգտապաշտ մտայնությամբ տարված` խարխլվում են ազգային արժեքները և ավանդույթները, իսկ անցողիկ հաճույքներով տարված` Մարդը շրջանցում է բարոյական հրամայականները և մարդասիրությունը: Ակնհայտ է, որ մարդկությունը գոյաբանական ճգնաժամի մեջ է, և այս ծիրում առավել մտահոգիչ է նրա հոգևոր ճգնա­ժամը, որի արմատները առնչվում են գլոբալացման և տարաբնույթ հեղափոխությունների հետևանքով ի հայտ եկած սպասումների հիասթափությանը: Գլոբալացման գործընթաց­ների արդի արդյունքները հավաստում են, որ ժողովրդավարական բարեփոխումների խոստացած «բարեկեցությունը» դեռ չվայելած` Մարդը սկսում է որոնել դրա ծնած անհան­դուրժողականությունը, սոցիալական բևեռվածությունը և ահաբեկչությունը վերացնելու միջոցներ: Նյութապաշտ աշխարհը խժռում է բանական կյանքի արմատը և ընդարձակում զգայականի սահմանները` եղծելով Մարդու արարչաստեղծ էությունը, մերժելով հավատը, հույսը և սերը որպես մարդասիրության ակունքի անհրաժեշտության գիտակցում: Читать далее

Categories: Քաղաքագիտական հոդված, Uncategorized | Метки: , , , , , , , , , | Оставьте комментарий

Ինքնակառավարման գերակայությունը Գրիգոր Նարեկացու ճանաչողության հայեցակարգում


Գրի­գոր Նա­րե­կա­ցին (951-1003)` որ­պես հայ­կա­կան Վե­րածնն­դի գա­ղա­փա­րա­խոս, ապ­րել և ստեղ­ծա­գոր­ծել է Բագ­րա­տուն­յաց և Արծրուն­յաց թա­գա­վո­րութ­յուն­նե­րի տի­րա­պե­տութ­յան մի այն­պի­սի ժա­մա­նա­կա­շրջա­նում, երբ հա­յե­րի դեմ Բյու­զան­դա­կան կայս­րութ­յան դա­վե­րը զու­գակց­վում էին ա­րա­բա-բյու­զան­դա­կան հո­վա­նա­վո­րութ­յու­նը վա­յե­լող ա­ղան­դա­վո­րա­կան շար­ժում­նե­րով: Այս­պի­սի սո­ցիալ-քա­ղա­քա­կան, բա­րո­յա­հո­գե­բա­նա­կան և մշա­կու­թա­յին տրոհ­վա­ծութ­յան պայ­ման­նե­րում Նարե­կա­ցին իր ճա­նա­չո­ղութ­յան հա­յե­ցա­կար­գի հիմ­քում դրեց ինքն­ակա­ռա­վար­ման գե­րա­կա­յութ­յու­նը` փոր­ձե­լով հա­մա­կարգ­ված պա­տաս­խա­նել հետևյալ հար­ցե­րին. արդ­յո՞ք ­միջմ­շա­կու­թա­յին տա­րա­ծութ­յուն­նե­րում գտնվող մար­դիկ ի­րենց պաշ­տա­մուն­քով, հա­վա­տով և ապ­րած ընդ­հա­նուր կյան­քով կա­րո­ղա­նում են ինք­նա­հաս­տատ­վել, ինք­նադրսևոր­վել և ինք­նաի­րաց­վել, թե՞ նրան­ցից յու­րա­քանչ­յու­րը, ի­րա­վի­ճա­կով պայ­մա­նա­վոր­ված, գոր­ծո­ղութ­յուն­ներ է կա­տա­րում՝ չհաս­կա­նա­լով մար­դու գե­րա­գույն էութ­յու­նը՝ ա­րա­րել, ստեղ­ծել, ինք­նա­ճա­նա­չո­ղութ­յան մի­ջո­ցով ապ­րել Բարձր­յա­լի շնոր­հած կյան­քը:

Գր. Նա­րե­կա­ցին` ժա­մա­նա­կի փայ­լուն կրթութ­յուն ստա­ցած փի­լի­սո­փան, քա­ղա­քա­գե­տը, ան­տիկ և քրիս­տոն­յա բնագ­րե­րի զու­գա­միտ­ման օգ­նութ­յամբ ու­սում­նա­սի­րում է Մար­դուն՝ մի նոր աս­տի­ճա­նի բարձ­րաց­նե­լով նեոպ­լա­տո­նա­կա­նութ­յու­նը: Читать далее

Categories: Համատեղությամբ գրված հոդվածներ, Քաղաքագիտական հոդված | Метки: , , | Оставьте комментарий

Блог на WordPress.com.