Monthly Archives: Июнь 2014

Քաղաքական PR-ը եվ անձի սոցիալականացումը նոր հանրային կառավարման համակարգում


Կերպափոխվող հասարակություններում նոր հանրային կա­ռա­վարման (այսուհետ` ՆՀԿ) սկզբունքների գործառման համար գերակա նշանակություն ունի անձի սոցիալականացումը: Վեր­ջինս հասարակության զարգացման բնականոն պատմական ընթացքով և անհատական նախասիրություններով պայմանա­վորված` ձևավորվում է նորմերի, ավանդույթների, կարծրա­տիպերի արդիականացման օգնությամբ: Այս ամենն ուղեկցվումէ PR-ի, որպես քաղաքական համակարգի ինստիտուտի, կազ­մակերպված գործունեությամբ, որը կոչված է քաղաքացիներիգ իտակցության մեջ համադրել սեփական, խմբային, ինչպես նաև հանրային շահերը` նպաստելով նոր հանրային կառավարման սկզբունքների գործառանը:

Նման մոտեցումը հեղինակին հնարավորություն է տվել դիտարկել ՀՀ-ում անձի սոցիալականացումը որպես ՆՀԿ համակարգի գործառման երաշխիք:

Քաղաքական PR-ի հարաբերությունների, ներքաղաքական զար­գա­ցումների, տարաբնույթ քաղաքական նախագծերի, ընտրական արշավների ժամանակ քննարկվող ծրագրերի ամբողջություն է, որը ներառում է անձի քաղաքական սոցիալականացման հիմնախնդիր­ների լուծման տեխնոլոգիական բազմաչափ մոտեցումներ: Որպես հետևողականորեն կիրառվող ընթացակարգերի, հնարների և գոր­ծունեության ձևերի ամբողջություն` քաղաքական տեխնոլոգիաները նպատակա­ուղղված են սուբյեկտի շահերի և սպասելիքների առավել օպտիմալ ու արդյունավետ բացահայտմանը, լուծմանը՝ որոշակի տեղում, որոշակի ժամանակահատվածում: Այս բարդ համակարգում PR-ը, դիտարկվում է և՛ որպես միջոց, և՛ որպես նպատակ՝ որևէ քաղա­քական իրադարձություն, նախագիծ ու երևույթ հանրությանն առավել համակողմանի ներկայացնելուհամար [1, с.4-5 ]: PR-ը որպես բազմաչափ երևույթ, առաջին անգամ` 1807-ին, հիշատակել է ԱՄՆ-ի երրորդ նախագահ, ԱՄՆԱնկախության հռչակագրի հեղինակ Թ. Ջե‎‎ֆֆերսոնը (1743-1826), համաձայն որի առանց հասարակության հետ նպատակաուղղված հարաբերությունների կառուցման անհնար է հասնել ժողովրդավարության: Читать далее

Реклама
Categories: Քաղաքագիտական հոդված | Метки: , , , , , , , , , , , , , , , , , | Оставьте комментарий

Ընտրանու տիպերը և իշխանության լեգիտիմության հիմնահարցը


Իշխանությունը գաղափարների, ռեսուրսների և արժեքների բազմաչափ գործողությունների հանրագումար է: Քաղաքական ընտրանին, հաշվի առնելով իշխանության բազմաչափությունը, հնարավորություն պետք է ընձեռի բնականոն կերպով ժողովրդավարական արժեքներ մուտքագրել հանրային և քաղաքական կառավարման համակարգ: Քաղաքակրթության փորձը վկայում է, որ հասարակական կյանքի տարբեր բնագավառներում դրսևորվող իշխանությունը և քաղաքական ընտրանու հետ նրա փոխհարաբերությունը բացարձակ մեծություն չէ: Ինչպես նշում է ռուս քաղաքագետ Գ. Աշինը, «Յուրաքանչյուր պատմական ժամանակաշրջանում հասարակության ընդերքում տեղի ունեցող բազմաբնույթ փոփոխությունների (հեղափոխություններ — հակահեղափոխություններ) ազդեցության տակ մոդելավորվում է իշխանության գաղափարական-քաղաքական ուղղվածությունը և ըստ այդմ էլ ձևավորվում և գործունեություն են ծավալում ընտրանու տիպերը» [1, c.19-20]:

Համաձայն կառավարման ոլորտների` ընտրանու տիպերը կարելի է ստորակարգել.

1. Ըստ ձևավորման աղբյուրների`

ա) արիստոկրատական ` ժառանգական կամ փոխանցված իշխանություն, բ) ժողովրդավարական` հատուկ է խմբային բարձր ինտեգրում և ներկայացուցչություն, իշխանությունը ձևավորվում է ընտրությունների միջոցով, գ) ռազմավարական` հեղինակություն (authority) վայելող, հասարակական ու պետական ազդեցություն ունեցող ռազմավարական մտածողությամբ անհատներ կամ մարդկանց խմբեր են, որոնք գլոբալ ժողովրդավարական կառավարման սկզբունքների մշակման օգնությամբ ցանկանում են ձևավորել համամարդկային արժեքների հիմքով կառավարվող հասարակություն. ինչպես օրինակ` «Հռոմեական ակումբը», դ) գործառական` մասնագետ կառավարիչներ, որոնք արդյունավետ կատարում են ստացած հրամանները և իրավունք ունեն ընդունված ծրագրային դրույթներով հրամաններ տալ: Читать далее

Categories: Քաղաքագիտական հոդված | Метки: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Оставьте комментарий

Պահպանողականություն


1. Պահպանողականության ընդհանրական նկարագիրը

Ընդհանրապես` «պահպանողականություն» (կոնսերվատիզմ) հասկացությունը մեկնաբանվում է չորս տարբերակներով.

  1. Որպես խառնվածքի տեսակ, որի տարրերն են սովորույթը, մտահոգությունը արմատական փոփոխությունների նկատմամբ և իներցիան:
  2. Որոշակի իրավիճակներում դրսևորվող սոցիալական վարքի մոդել, որին հատուկ է հակազդեցությունը կամ դիմադրությունը սոցիալական, տնտեսական, կրոնական, քաղաքական, մշակութային և այլ ոլորտներում կատարվող փոփոխություններին:
  3. Քաղաքական պահպանողականություն, որն իրենից ներկայացնում է կուսակցությունների և շարժումների կողմից իրականացվող ավելի շատ պաշտպանական, քան հարձակողական բնույթի գործողություններ, որոնց հատուկ է ավանդականությունը:
  4. Գոյություն ունեցող կարգերի պահպանմանն ուղղված մտածողություն, որը հանդես է գալիս աշխարհայացքային կերպով։

Պահպանողականության պատմությունը սկսվում է 1789թ. Ֆրանսիական մեծ հեղափոխությունից: Այդ ժամանակներից սկիզբ են առնում պահպանողականության երկու դասական մոտեցումները։ Առաջինի հիմքը դրել են ժ. դե Մեստրը (1753-1821) և Լ. դե Բոնալդը (1754-1840), իսկ երկրորդը կապված է անգլիացի Է.Բերքի (1729-1797) անվան հետ: Եթե անգլոսաքսոնյան երկրներում առավել տարածված է պահպանողականության բերքյան տարբերակը, ապա մայրցամաքային Եվրոպայի երկրներում` դրանց յուրահատուկ համադրույթը:

«Կոնսերվատիզմ» հասկացությունն առաջին անգամ քաղաքական բառարան մտավ որպես լուսավորության գաղափարների և 1789թ. Ֆրանսիական հեղափոխության նկատմամբ ֆեոդալների և ազնվականների կողմից հակադարձվող արձագանքի արտահայտություն։ Читать далее

Categories: Քաղաքագիտական հոդված | Метки: , , , , , , , | Оставьте комментарий

Блог на WordPress.com.